Serdeczne życzenia dla wszystkich odwiedzających mojego bloga.
Tagi:
Święta
04.04.2012 o godz. 19:56
komentuj (0)
Fakt, że jutro (17.12) nie będę miała głowy do wpisu, z powodu koncertu, dlatego dzisiaj daje wpis i kartki z okazji urodzin mojej kochanej mamy. Pisze, oczywiście córka. Mam nadzieję, że się spodobają.
Tagi:
życzenia urodzinowe
Piękne lato, pełne kolorów, radosnych uczuć, pięknych kwiatów i obrzydliwych komarów, czekających na moment, by cię udziabać. Osę również udało się unieszkodliwić.
Tagi:
myśli nieuczesane
Ostatnio odkryłam, że ściegiem tunezyjskim można robić na okrągło.Potrzeba do tego jest dwustronne szydełko. Zasada jest prosta. Jedną stroną szydełka nabieramy oczka, a drugą zamykamy. Postanowiłam wykorzystać ten ścieg do zrobienia etui na telefon komórkowy. Oczka nabierałam jednym kolorem (np. czarnym), a zamykałam drugim kolorem (np. czerwony. Następnie guziczek na szydełku, pompony i troczek. Całość wyszła fajnie. Co przedstawiam na zdjęciach.
Tagi:
Ścieg tunezyjski
W ostatnim czasie ogarnęła mnie mania poszukiwania inspiracji związanych z włóczką jako taką. W przepastnych zasobach sieci natknęłam się na szereg ciekawych technik związanych z przetwarzaniem włóczki, jak i z jej wytwarzaniem. Nie sądziłam, że jest tak wielu pasjonatów. Dlatego też postanowiłam opisać ten temat na swoim blogu.
Tagi:
Tkactwo
Tkacz - pracownik przemysłu włókienniczego lub rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem tkanin oraz ich wykończeniem. Zawód tkacza jest jednym z najstarszych zawodów uprawianych przez człowieka. Jego początki sięgają neolitu.
Tagi:
Tkactwo
Tkactwo – dział przemysłu włókienniczego i rzemiosła zajmujący się wytwarzaniem tkanin oraz ich wykończeniem. Jedno z najstarszych rzemiosł uprawianych przez człowieka. Jego początki sięgają neolitu. Powstały wtedy najstarsze, pionowe warsztaty tkackie.
W epoce brązu powstało i rozwinęło się tkactwo tabliczkowe i naalbinding. Naalbinding, czyli tkanie igłą, ze względu na technikę wytwarzania wyrobu zbliżoną do dziania lub koronkarstwa, należy zaliczyć raczej do dziewiarstwa.
Poziome warsztaty tkackie jak i pionowe, praktycznie w niezmienionej formie dotrwały do współczesności i nadal są wykorzystywane w mniej rozwiniętych regionach świata lub do tkactwa artystycznego i ludowego. Podobnie prymitywne techniki tkania bardko i tabliczka są chętnie stosowane w tkactwie ludowym i artystycznym.
Krosno tkackie z prostym ręcznym mechanizmem przerzutowym skonstruował w 1738 roku John Kay. Pierwsze krosno mechaniczne powstało w 1785 r. i stało się przyczyną niepokojów społecznych wznoszonych przez ludzi którzy tracili pracę, połączonych z niszczeniem maszyn.
Na przełomie XVIII i XIX wieku Jacquard opracował mechanizm, który połączony z normalnym krosnem dawał możliwość tkania wielkoformatowych wzorów. Wzór tkaniny programowany jest przy użyciu specjalnych kart perforowanych. Mechanizmy te nazwano od jego nazwiska – mechanizmami żakarda lub maszynami żakarda. Tkaniny tworzone przy użyciu tych maszyn – tkaninami żakardowymi.
W 1876 roku James Northrop skonstruował krosna automatyczne z wymianą wątku bez zatrzymywania pracy krosna. Spowodowało to dalsze zmniejszenie ilości zatrudnianej obsługi. Teraz jeden tkacz może obsługiwać od 30 do 120 krosien. Kolejnym etapem rozwoju tkactwa jest skonstruowanie krosien bezczółenkowych; chwytakowych, pneumatycznych, rapierowych.
Surowcami, z których pierwotnie wytwarzano tkaniny były wyłącznie włókna naturalne, pochodzenia roślinnego – len, konopie, bawełna, pokrzywa i zwierzęcego – wełna owcza, kozia, wielbłądzia, lam. Później opanowano obróbkę jedwabiu. W XX wieku opracowano tworzywa sztuczne, które weszły do powszechnego użytku w latach 40. i 50. (nylon, bistor, sztuczny jedwab) i w latach 70. i 80. – polar i lycra, wynalezione przez koncern DuPont.
Osoba zajmująca się tkactwem to tkacz.
W epoce brązu powstało i rozwinęło się tkactwo tabliczkowe i naalbinding. Naalbinding, czyli tkanie igłą, ze względu na technikę wytwarzania wyrobu zbliżoną do dziania lub koronkarstwa, należy zaliczyć raczej do dziewiarstwa.
Poziome warsztaty tkackie jak i pionowe, praktycznie w niezmienionej formie dotrwały do współczesności i nadal są wykorzystywane w mniej rozwiniętych regionach świata lub do tkactwa artystycznego i ludowego. Podobnie prymitywne techniki tkania bardko i tabliczka są chętnie stosowane w tkactwie ludowym i artystycznym.
Krosno tkackie z prostym ręcznym mechanizmem przerzutowym skonstruował w 1738 roku John Kay. Pierwsze krosno mechaniczne powstało w 1785 r. i stało się przyczyną niepokojów społecznych wznoszonych przez ludzi którzy tracili pracę, połączonych z niszczeniem maszyn.
Na przełomie XVIII i XIX wieku Jacquard opracował mechanizm, który połączony z normalnym krosnem dawał możliwość tkania wielkoformatowych wzorów. Wzór tkaniny programowany jest przy użyciu specjalnych kart perforowanych. Mechanizmy te nazwano od jego nazwiska – mechanizmami żakarda lub maszynami żakarda. Tkaniny tworzone przy użyciu tych maszyn – tkaninami żakardowymi.
W 1876 roku James Northrop skonstruował krosna automatyczne z wymianą wątku bez zatrzymywania pracy krosna. Spowodowało to dalsze zmniejszenie ilości zatrudnianej obsługi. Teraz jeden tkacz może obsługiwać od 30 do 120 krosien. Kolejnym etapem rozwoju tkactwa jest skonstruowanie krosien bezczółenkowych; chwytakowych, pneumatycznych, rapierowych.
Surowcami, z których pierwotnie wytwarzano tkaniny były wyłącznie włókna naturalne, pochodzenia roślinnego – len, konopie, bawełna, pokrzywa i zwierzęcego – wełna owcza, kozia, wielbłądzia, lam. Później opanowano obróbkę jedwabiu. W XX wieku opracowano tworzywa sztuczne, które weszły do powszechnego użytku w latach 40. i 50. (nylon, bistor, sztuczny jedwab) i w latach 70. i 80. – polar i lycra, wynalezione przez koncern DuPont.
Osoba zajmująca się tkactwem to tkacz.
Tagi:
Tkactwo
Tak słodkich Świąt Wielkanocnych jak ten króliczek, życze wszystkim odwiedzających mojego bloga.
Tagi:
Święta
Dzisiaj chciałabym przedstawić wam wiosenne propozycje sweterków, które proponuje portal www.polki.pl.
Tagi:
Wiosenna Moda
Przedstawiam wam teraz zdjęcia zrobione przez moją osobistą artystkę. Są to widoczki wykonane z 10 piętra bloku. Wystarczy trochę pokręcić lustrzanką aby osiągnąć niezłe efekty. Co sądzicie o tych zdjęciach? Jak widać kombinujemy w wielu dziedzinach sztuki.
Tagi:
Warszawskie Krajobrazy
Lampy i Witraże:
Lampy i Witraże:
Święta Bożego Narodzenia, to najpiękniejszy czas. Wszystkim, którzy tutaj zaglądają dedykuje świąteczną kartkę.
Tagi:
Święta
Po zrobieniu pierwszego kwiatka, wpadłam w cielęcy zachwyt. Opętała mnie mania robienia kwiatków. Jak zaczęłam to nie mogę skończyć do tej pory. Z resztą jest to świetny sposób na wyrabianie resztek włóczek różnego rodzaju - sami zobaczcie.
Peter Carl Fabergé, ros. Петер Карл Фаберже, właśc. Carl Gustawowicz Fabergé (ur. 30 maja 1846 w Sankt Petersburgu, zm. 24 września 1920 w Lozannie) – rosyjski jubiler i dekorator, autor jaj Fabergé.
Peter Fabergé był synem Gustava Fabergé, urodzonego na terenie dzisiejszej Estonii, a mającego hugenockie korzenie w Pikardii i jego duńskiej żony Charlotte Jungstedt.
W 1870 odziedziczył rodzinny zakład jubilerski. Zasłynął wkrótce jako wykonawca tego rodzaju biżuterii, za którym przepadała bogata arystokracja europejska – przepięknych wyrobów ze złota, srebra, szmaragdów i brylantów. Dzięki jego talentowi te przedmioty nigdy nie były w złym guście, wykonywane z wyobraźnią i pomysłowością. Szczególną sławę przyniosły mu sporządzone co roku dla cara Rosji jaja wielkanocne, które cesarz zwykł ofiarowywać carowej.
W 1917 w Rosji wybuchła rewolucja lutowa i obalono cara. Fabergé opuścił kraj i ostatnie lata życia spędził w Szwajcarii.
Peter miał czterech synów: Eugéne'a (1874–1960), Agathona (1876–1951), Alexandra (1877–1952) i Nicholasa (1884–1939).
Peter Fabergé był synem Gustava Fabergé, urodzonego na terenie dzisiejszej Estonii, a mającego hugenockie korzenie w Pikardii i jego duńskiej żony Charlotte Jungstedt.
W 1870 odziedziczył rodzinny zakład jubilerski. Zasłynął wkrótce jako wykonawca tego rodzaju biżuterii, za którym przepadała bogata arystokracja europejska – przepięknych wyrobów ze złota, srebra, szmaragdów i brylantów. Dzięki jego talentowi te przedmioty nigdy nie były w złym guście, wykonywane z wyobraźnią i pomysłowością. Szczególną sławę przyniosły mu sporządzone co roku dla cara Rosji jaja wielkanocne, które cesarz zwykł ofiarowywać carowej.
W 1917 w Rosji wybuchła rewolucja lutowa i obalono cara. Fabergé opuścił kraj i ostatnie lata życia spędził w Szwajcarii.
Peter miał czterech synów: Eugéne'a (1874–1960), Agathona (1876–1951), Alexandra (1877–1952) i Nicholasa (1884–1939).
Słynna Biżuteria:
René Jules Lalique (ur. 6 kwietnia 1860 w Ay, we Francji, zm. 5 maja 1945) - artysta tworzący w szkle, jubiler.
Zajmował się wyrobem butelek na perfumy, waz, wazonów, świeczników, zegarków, biżuterii i podobnych form sztuki użytkowej.
Przez całe życie kształcił się we wszelkich kierunkach sztuki dekoratorskiej. W roku 1876 wyjechał do Londynu by studiować. Po powrocie do Francji pracował dla firm jubilerskich, m.in: Cartier, Boucheron.
W roku 1920 zaczął tworzyć biżuterię w stylu art déco.
Zmarł w 1945 roku, został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.
Zajmował się wyrobem butelek na perfumy, waz, wazonów, świeczników, zegarków, biżuterii i podobnych form sztuki użytkowej.
Przez całe życie kształcił się we wszelkich kierunkach sztuki dekoratorskiej. W roku 1876 wyjechał do Londynu by studiować. Po powrocie do Francji pracował dla firm jubilerskich, m.in: Cartier, Boucheron.
W roku 1920 zaczął tworzyć biżuterię w stylu art déco.
Zmarł w 1945 roku, został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise.
Tagi:
René Lalique
Słynni Jubilerzy
















