Knitting Fashion Designer!

Jaja carskie (inaczej jajka Fabergé, od nazwiska złotnika Petera Carla Fabergé) to niezwykle precyzyjne filigranowe dzieła sztuki złotniczej z czasów Aleksandra III Romanowa.

Jajka Fabergé na dworze Romanowów:
Wykonywane w pracowni nadwornego jubilera na specjalne zamówienia arystokracji rosyjskiej i członków rodziny carskiej Aleksandra III Romanowa stały się w ówczesnych czasach modnym prezentem wielkanocnym. Były zrobione ze złota, inkrustowane drogimi kamieniami, kością słoniową oraz macicą perłową.

Pierwsze jajko wielkanocne w pracowni Fabergé powstało w 1884 na zlecenie Aleksandra III, który chciał zrobić prezent swojej żonie Marii. Po śmierci Aleksandra III jego syn, Mikołaj II, kontynuował tradycję zamawiania jednego jajka na Wielkanoc. W środku jajka zazwyczaj kryła się niespodzianka, która aż do momentu otworzenia podarunku była objęta ścisłą tajemnicą.

Fabergé inspirował się wydarzeniami historycznymi np. wojnami czy otwarciem kolei transsyberyjskiej. Zdobił swoje dzieła miniaturami wiejskiej rezydencji cara, wizerunkiem Piotra Wielkiego na koniu itp. Najsłynniejszym jajkiem było jajko koronacyjne ofiarowane przez Mikołaja II żonie Aleksandrze w 1897. Dekoracja jajka nawiązywała do sukni koronacyjnej carycy (ornament siatki), w środku ukryta była złota miniatura karety koronacyjnej, z siedzeniami z rubinu, szybkami z górskiego kryształu i koroną Romanowów na dachu.

W 1900 roku jajka Fabergé wystawiono na Wystawie Światowej w Paryżu. Jajka zostały nagrodzone złotymi medalami, a Fabergé stał się sławny w całej Europie i otrzymał Legię Honorową. Do wybuchu rewolucji powstało 54 jaj carskich. W czasie rewolucji Fabergé stracił majątek, zdołał jednak ujść z życiem, uciekając przez Finlandię i Niemcy do Szwajcarii, gdzie zmarł na zawał serca w 1920.

Spadkobiercy:
Synowie Fabergé nie kontynuowali dzieła i w 1951 za 25 tys. dolarów sprzedali markę i technologię rosyjskiemu emigrantowi Samowi Rubinowi, producentowi perfum z USA. Prawa przechodziły potem z rąk do rąk, aż w 1989 za 1,5 mld dolarów kupił je koncern Unilever. We współpracy z koncernem jajka wyrabiał niemiecki jubiler Victor Mayer, który wykonał m.in. jedyne jajko z bursztynu ofiarowane Gdańskowi. W 2009 prawa zakupiła południowoafrykańska firma Pallinghurst Resours.

Współczesne jajka Fabergé:
W ostatnich czasach powróciła moda na jajka Fabergé. Pierwszą współczesną wersją było tzw. jajko pokoju wykonane dla Gorbaczowa w 1991 roku. Znane jest jajko milenijne z 2000 roku. Ostatnim słynnym dziełem jest jajko faz Księżyca.

Zachowały się 42 jaja carskie; najdroższe z nich, Zima, zostało sprzedane za 13,5 mln dolarów (6,5 mln. funtów). Za najbardziej niezwykłe uchodzi jajko Azow. 28 listopada 2007 na aukcji w domu Christie's jajko z zegarem i kogutem wykonane w 1902 roku dla rodziny Rotszyldów zostało sprzedane za rekordową sumę 18,5 mln dolarów. Z jajka co godzinę wyskakuje miniaturowy kogut, który ruszając się jak kukułka sygnalizuje godzinę.

Jadeit - minerał z gromady krzemianów łańcuchowych, zaliczany do grupy piroksenów. Minerał należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od: Hiszpańscy konkwistadorzy często nosili amulety wykonane z jadeitu. Nazywali go piedra de hijada (kamień lędźwiowy) albo piedra de los rinones (kamień wątrobiany), wierząc, że chroni przed dolegliwościami.

Czasami w stosunku do jadeitu oraz do często mylonego z jadeitem nefrytu stosuje się nazwę żad.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: NaAlSi2O6 - krzemian sodu i glinu, niekiedy zawiera domieszkę wapniowo-magnezowego diopsydu.
+ Układ krystalograficzny - jednoskośny
+ wardość w skali Mohsa - 6,5 - 7
+ Łupliwość - doskonała
+ Rysa - biała
+ Przełam - nierówny, muszlowy
+ Gęstość - 3,2 do 3,3 g/cm³
+ Barwa - bezbarwny, różne barwy (biała, żółta, zielona, fioletowa)
+ Połysk - szklisty, perłowy

Bardzo rzadko tworzy dobrze wykształcone kryształy. Najczęściej występuje w postaci zbitej masy, mikrokrystalicznej, włóknistej; tworzy skupienia ziarniste lub włókniste agregaty. Najczęściej jest lśniącozielony, przeświecający lub przezroczysty. Współwystępuje z diopsydem, egirynem, glaukofanem, albitem, granatem. Wraz z egirynem i omfacytem tworzy szereg jadeitu.

+ Chloromelanit - odmiana jadeitu o barwie zielonej do czarnej, zawierająca znaczny procent żelaza. Występuje w Meksyku, Nowej Gwinei, Szwajcarii, Francji.

+ Astrydyt - odmiana ciemnozielona jadeitu, bogata w chrom, znaleziona na Nowej Gwinei (jaśniejsze plamki pochodzą od przerostków kwarcu i opalu. Występuje w skałach oliwinowych.

Występowanie:
Występuje głównie w łupkach krystalicznych i skałach metamorficznych. Najczęściej tworzy się w niskich temperaturach i stosunkowo wysokich ciśnieniach. Bywa spotykany w serpentynitach, czasami w amfibolitach i przeobrażonych szarogłazach.

Miejsca występowania:
+ Birma - jest największym dostawcą jadeitu; od przeszło 200 lat zaopatruje Chiny w przeświecający jadeit cesarski (imperial jade).
+ Chiny - odmiany o pięknej zielonej barwie "Yunan jadeit"
+ Japonia - materiał nie nadaje się do celów jubilerskich.
+ Włochy - Piemont,
+ USA - Kalifornia (często jest to mieszanina z nefrytem).
+ Nowa Zelandia -zwany jest przez Maorysów pounamu.W jego poszukiwaniu Maorysi prowadzili ekspedycje w najbardziej niedostępne obszary Wyspy Południowej. Pounamu ceniono za twardość i ostrość krawędzi - Maorysi, podobnie jak inni Polinezyjczycy, nie mieli dostępu do metali. Przypisywano mu także znaczenie mistyczne.
+ Polska - Tąpadła u podnóża Góry Ślęży na Dolnym Śląsku (tworzy tam drobne agregaty); spotykany jest też w Górach Kaczawskich.

Zastosowanie:
+ ma znaczenie naukowe – wskaźnik warunków i charakteru przeobrażeń skał.
+ stanowi poszukiwany, atrakcyjny i wysoko ceniony kamień kolekcjonerski
+ ceniony kamień dekoracyjny i ozdobny
+ wykorzystywany w jubilerstwie – kamienie o znaczeniu gemmologicznym pochodzą z Myanmaru i Gwatemali (duży stopień przezroczystości i piękna barwa tzw. żad imperialny).
+ Ten minerał o znacznej twardości był ceniony przez wiele kultur np. w starożytnych Chinach, w państwach Mezoameryki i przez ludy maoryskie (pounamu). Z jadeitu wyrabiano ozdoby oraz ze względu na twardość - narzędzia i kosztowną broń.

Skupienia mogą osiągać masę kilku ton, jednak materiał jubilerski należy do rzadkości. Kamienie przeważnie o szlifie kaboszonu rzadko przekraczają masę 5ct. Jadeit jest cenionym materiałem rzeźbiarskim - o wartości decyduje nie tylko artyzm lecz również jakość użytego materiału oraz jego barwa.

Howlit – minerał z grupy krzemianów, należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od nazwiska kanadyjskiego chemika i mineraloga H. Howa, który jako pierwszy opisał ten minerał i określił jego skład chemiczny.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: Ca2[SiB5O9(OH) 5] – uwodniony borokrzemian wapnia
+ Układ krystalograficzny: jednoskośny
+ Twardość w skali Mohsa: 3 –3,5
+ Gęstość: 2,45 – 2,58
+ Rysa: biała
+ Barwa: mlecznobiała, często poprzecinany czarnymi lub ciemnobrązowymi żyłkami
+ Przełam: gładki lub ziarnisty
+ Połysk: matowy lub słaboszklisty
+ Łupliwość: niewyraźna
+ Miękki, lekki, pylasty, bardzo porowaty: może być barwiony dla imitowania innych kamieni, zwłaszcza turkusu, zwany wówczas turkmenitem.

Sporadycznie spotykane kryształy występują w skupieniach ziarnistych.

Występowanie:
Stanowi produkt ewaporacji (odparowania) jeziornej zachodzącej w klimacie gorącym i suchym (pustynnym). Często współwystępuje z boraksem rodzimym, gipsem, colemanitem.

Miejsca występowania: Duże ilości howlitu spotykane są w USA – Kalifornia, Kanada – Nowa Szkocja.

Zastosowanie:
Minerał poszukiwany przez kolekcjonerów. Największe okazy pochodzą z pustyni Mojawe - ich masa dochodzi do kilkuset kg. Mimo znacznej miękkości wykorzystywany jest jako kamień dekoracyjny i jubilerski.

Hiacynt (hyacynt, jacynt) – nazwą tą obejmuje się:
Nazwa użyta właściwie to:
czerwonopomarańczowa, czerwona, żółtoczerwona, czerwonobrunatna, przezroczysta odmiana cyrkonu.

Niewłaściwa (lokalna, zwyczajowa lub handlowa)

nazwa pomarańczowych, różowych, żółtoczerwonych, czerwonopomarańczowych, czerwonych, czerwonobrunatnych odmian różnych minerałów np: szafiru – odmiana paparadża; hessonitu – hiacynt cejloński; topazu – hiacynt orientalny; grossularu i spinelu – spinel hiacyntowy; eudalitu – hiacynt grenlandzki......

Nazwa nawiązuje do barwy kwiatu hiacyntu.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: Zr[SiO4] – krzemian cyrkonu
+ Układ krystalograficzny: tetragonalny
+ Twardość: 7–7,5
+ Gęstość: 3,9–4,8
+ Rysa: biała
+ Barwa: czerwonobrązowy, żółty, żółtoczerwony
+ Przełam: muszlowy, bardzo kruchy
+ Połysk: silny szklisty lub diamentowy
+ Łupliwość: niewyraźna

Często zawiera domieszki pierwiastków promieniotwórczych. Wystawiony na długie działanie światła słonecznego ciemnieje i matowieje. Hiacynty można odbarwić przez silne ogrzewanie w atmosferze utleniającej. Bezbarwne cyrkony są podobne do diamentów dzięki wysokim współczynnikom załamania światła.

Występowanie:
Miejsca występowania: Sri Lanka, Madagaskar, Tajlandia, Kambodża, Indie, Rosja, Brazylia, USA, Francja.

W Polsce bywa znajdowany w aluwiach rzeki Izery i jej dopływów.

Zastosowanie:
+ bardzo rzadki, ceniony kamień kolekcjonerski
+ cenny kamień jubilerski ( zazwyczaj nadaje się mu szlif fasetkowy: brylantowy lub schodkowy, rzadziej kaboszonowy). Kamienie maja najczęściej 1–4 kr i wyjątkowo osiągają 10 kr. Największy oszlifowany okaz hiacyntu ma 75,8 kr (czerwonobrunatny, pochodzi z Birmy.

Hessonit - odmiana grossularu. jest minerałem rzadkim.
Inaczej zwany kamieniem cynamonowym, dawniej kanelem.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: Ca3Al2(SiO4)3.- krzemian wapnia, glinu i żelaza
+ Układ krystalograficzny: regularny
+ Łupliwość: niewyraźna, równoległa do ścian postaci
+ Przełam: nierówny
+ Rysa: bezbarwna
+ Twardość w skali Mohsa: 6,5 - 7,5
+ Gęstość: 3,61 g/cm3
+ Połysk: szklisty lub tłusty
+ Dyspersja: 0,024 - 0,028
+ Barwa: żółta, cynamonowo-brunatna

Tworzy kryształy izomeryczne o postaci dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu deltoidowego. Jest kruchy, przezroczysty.

Występowanie:
Niemal wyłącznie występuje w skałach metamorficznych. Najczęściej spotykany w skarnach, rzadziej rodingitach. Niekiedy jest składnikiem piasków i żwirow.

Miejsca występowania: Sri Lanka – spotykany w piaskach i żwirach, Kanada – Asbestos, USA – Kalifornia, Meksyk, Brazylia, Madagaskar, Niemcy, Czechy.

Zastosowanie:
+ Kamień poszukiwany przez kolekcjonerów
+ stosowany dość często do wyrobu biżuterii już od czasów starożytnych.

Heliotrop - odmiana chalcedonu zbliżona do plazmy, w którym na ciemnozielonym tle widoczne są czerwone plamki tlenków żelaza. Nazwa pochodzi od greckich słów helios (słońce) i tropein (zmieniać barwę), ponieważ daje on czerwonawe refleksy podczas obracania po zanurzeniu w wodzie. Ciemnozielona barwa heliotropu spowodowana jest nagromadzeniem kryształów aktynolitu.

Błędnie nazywany jest krwawnikiem lub kamieniem św. Stefana.

Występowanie:
W wielu utworach typowych dla chalcedonu - niklonośnych stref wierzenia skał zasadowych.

Okazy o zastosowaniu jubilerskim pochodzą z Indii - Płw. Kathijawar, Dekan, Chin, Rosji - Ural, Syberia, Pakistanu, Australii, Austria - Tyrol, Wielka Brytania - Szkocja, Niemcy, Czechy, Brazylii.

W Polsce występuje w Górach Wałbrzyskich.

Zastosowanie:
Znany i wykorzystywany już w starożytności (wydobywano go głównie w Egipcie i na Cyprze). Stanowi atrakcyjny i poszukiwany, cenny kamień jubilerski, ozdobny i kolekcjonerski. Osiąga wysokie ceny. Zwykle nadaje mu się szlif kaboszonowy, wytwarza paciorki. Jest doskonałym materiałem rzeźbiarskim.

Heliodor to minerał, przezroczysta odmiana berylu o barwie żółtej.

Nazwa pochodzi od greckiego słowa helios = słońce (bóg Słońca) oraz doron = dar („dar Słońca”) ; aluzja do zabarwienia minerału. W 1910r. w Namibii odkryto złoże złotego berylu i nadano mu nazwę heliodor = dar słońca.

Obecnie nazwa heliodor stosowana jest powszechnie do wszystkich przezroczystych, żółtych odmian berylu /dawniej tylko do południowoafrykańskich/.

Właściwości:
+ Barwa - od bladożółtej przez ciemnożółtą do żółtawopomarańczowej
+ Połysk - szklisty
+ Twardość w skali Mohsa - 7,5-8,0
+ Gęstość - 2,69 - 2,82 g/cm³
+ Łupliwość - niewyraźna
+ Przełam - muszlowy
+ Inkluzja - ciekło-gazowe inkluzje oraz wrostki rutylu, pirytu i hematytu.

Zawiera niewielkie domieszki tlenku uranu – wykazuje niewielką promieniotwórczość jest to przyczyną jego pięknej złocistożółtej barwy. Okazy o odcieniu zielonkawożółtym odznaczają się pewnymi zawartościami żelaza.

Występowanie:
Minerał związany ze skałami pegmatytowymi oraz pneumatoliczno – hydrotermalnymi.

Miejsca występowania: Brazylia – Minas Gerais, Bahia ( kryształy dobrze wykształcone o zabarwieniu zielonkawożółtym do głęboko pomarańczowego), Namibia - Otavi, Rossing, (żółte, żółtozłociste kryształy pod wpływem promieniowania ultrafioletowego wykazują niebieską fluorescencję), Stany Zjednoczone – Maine, Connecticut (kryształy małe, o wszystkich odcieniach barwy żółtej i żółtopomarańczowej), Rosja - Ural (liczne kryształy o zabarwieniu żółtym, RPA, Madagaskar, Ukraina – okolice Żytomierza Wołyń, Włochy.

W Polsce - Góry Sowie, i okolicach Strzegomia.

Zastosowanie:
+ bardzo wysoko ceniony kamień kolekcjonerski i jubilerski
+ do celów jubilerskich - poszukiwane są kamienie o zabarwieniu oliwkowym i żółtopomarańczowym; także okazy złociste oraz bardzo rzadkie i cenne kamienie złociste dające efekt kociego oka. Przezroczyste i czyste kryształy zawierają czasami rurkowate, płynne wtrącenia z pęcherzykami gazu.

Masa kamieni oprawionych w granicach 3 -5ct; okazy większe są rzadkie. W British Museum (Londyn) żółty szlifowany heliodor o masie 82,3 ct; Royal Ontario Museum (Toronto) - żółty szlifowany schodkowo heliodor o masie 78,8 ct.

Grossular – minerał z gromady krzemianów zaliczany do grupy granatów. Jest minerałem rzadkim, rozpowszechnionym tylko w niektórych regionach Ziemi.

Nazwa pochodzi od botanicznej nazwy ribes grossularia = agrestu gdyż barwą i kształtem przypomina owoc tej rośliny.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: Ca3Al2(SiO4)3 - krzemian wapnia i glinu
+ Układ krystalograficzny: regularny
+ Barwa: biały, wszelkie odmiany zielonego, brązowy, rzadko czarny, niekiedy bezbarwny
+ Rysa: biała
+ Połysk: żywiczny lub szklisty
+ Twardość w skali Mohsa: 7 - 7,5
+ Gęstość: 3,4 - 3,6 g/cm³
+ Łupliwość: nie wykazuje
+ Przełam: muszlowy; kruchy
+ Własności optyczne: minerał izotropowy
+ Dyspersja: 0,027
+ Widmo absorpcyjne: częściowo diagnostyczne
+ Luminescencja: promieniowanie rentgenowskie daje efekt intensywnego jarzenia o barwie pomarańczowej
+ Inkluzja - liczna. Częste wtrącenia kryształków diopsydu, apatytu, aktynolitu i cyrkonu.

Występuje w formie skupień zbitych, ziarnistych, naskorupień oraz prawidłowo wykształconych, dużych kryształów. Spotykany jest jako minerał wrosły i narosły. Jest kruchy, przezroczysty, spotykany jest w wielu kolorach; niektóre noszą odrębne nazwy mineralogiczne i gemmologiczne:

+ hessonit (kamień cynamonowy) – pomarańczowoczerwony, pomarańczowy, zasobny w żelazo
+ tsavoryt – szmaragdowy, bogaty w wanad (najczęściej z Kenii i Tanzanii)
+ rosolit – różowy,
+ romanzovit - brunatnoczerwony (z Finlandii)
+ nefryt transvaalski (jadeit, żad) – zielony (z Afryki Południowej),
+ leukogranat – bezbarwny
+ hydrogrossular - hydrogranat

Występowanie:
Minerał skał metamorficznych, występuje głównie w wapieniach, marmurach, żyłach serpentynitów i rodonitów. Niekiedy występuje w skałach okruchowych, najczęściej w piaskach i żwirach.

Miejsca występowania:
+ Chiny - białe,
+ Sri Lanka - hessonity o czerwonym zabarwieniu,
+ Kenia - kryształy o barwie różowej i zielonej,
+ Tanzania - ciemnozielone tsaworyty, kryształy żółte i różowe,
+ USA – Kalifornia, Kolorado (kryształy pomarańczowe i bezbarwne),
+ Kanada – Asbestos w prowincji Quebec (pomarańczowe lub różowe znacznych rozmiarów),
+ Meksyk – Region Chihuahua (rosolit, dobrze wykształcone kryształy białe i zielone),
+ RPA - Transvaal, Pakistan, Rosja – Ural, Jakucja, Syberia (zielone),
+ Brazylia,
+ Szwajcaria – masyw Zermatt.
+ W Polsce – spotykany w skałach metamorficznych okolic Strzelina, w rejonie Sobótki, w okolicach Kowar.

Zastosowanie:
+ W jubilerstwie dość znaczne, zwykle w postaci kaboszonów. Okazy oszlifowane mogą osiągać znaczną masę, prócz tsaworytu.

Do najbardziej poszukiwanych należą kamienie o zabarwieniu cynamonowym i pomarańczowoczerwonym.

Okazy oszlifowane o masie ponad 60 ct są ozdobą kolekcji gemmologicznych, np. kamea z hessonitu z rzeźbą głowy Chrystusa o masie 61,5 ct.

+ Materiał biały, zbity wykorzystywany jest w rzeźbiarstwie.
+ Cieszy się dużym uznaniem wśród kolekcjonerów

Granat – grupa minerałów zaliczana do gromady krzemianów.

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa granatus = granat, owoc granatu, co wskazuje na podobieństwo kamieni do ziaren owocu granatu.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: Bardzo powszechna w przyrodzie grupa krzemianów. tworzy zwykle kryształy mieszane o podobnej strukturze i ogólnym wzorze chemicznym: X3Y2(SiO4)3:

gdzie:

+X oznacza wapń, magnez, dwuwartościowe żelazo lub mangan;
+ Y oznacza glin, trójwartościowe żelazo, chrom, tytan, cyrkon, wanad.

Chemizm niektórych granatów:
+ almandyn – Fe3Al2[SiO4]3
+ andradyt – Ca3Fe2[SiO4]3
+ grossular – Ca3Al2[SiO4]3
+ pirop – Mg3Al2[SiO4]3
+ spessartyn – Mn3Al2[SiO4]3
+ uwarowit – Ca3Cr2[SiO4]3

+ Barwa – w grupie granatów można napotkać wszystkie odcienie barw z wyjątkiem barwy niebieskiej. Najczęściej spotykanymi są odcienie barwy pomarańczowoczerwonej, czerwonej i fioletowoczerwonej, zwykle kojarzone z piropem i almandynem.
+ Układ krystalograficzny : regularny.
+ Twardość:7 – 7,5
+ Łupliwość: niewyraźna
+ Przełam: nierówny, muszlowy
+ Rysa: biała
+ Połysk: szklisty , tłusty

Granaty bardzo często tworzą między sobą kryształy mieszane, stąd tak duże ich zróżnicowanie. Wszystkie krystalizują w układzie regularnym – najbardziej rozpowszechniona jest postać dwunastościanów rombowych i dwudziestoczterościanów deltoidowych. Tworzą skupienia ziarniste, zbite, i naskorupienia. Są przezroczyste, przeświecające. Niektóre kryształy wykazują specjalne efekty optyczne: asteryzm, efekt kociego oka. Część zmienia barwę w zależności od rodzaju oświetlenia. Są kruche, ale stosunkowo twarde. Część granatów wykazuje też znaczne zawartości sodu, itru i tytanu.

Odmiany:

Ze względu na skład chemiczny dzielą się na:
+ glinowe: – pirop, grossular, hessonit, spessartyn, almandyn, rodolit.
+ żelazowe – andradyt: (melanit, schorlomit, ivaaryt), demantoid, majoryt, calderyt).
+ chromowe – uwarowit, knorringit
+ wanadowe – goldmanit, (yamatoit)
+ cyrkonowe – (kimzeyit)
+ Rzadkie odmiany granatu to: – goldmanit, henritermieryt, hydrogrossular, kimzeyit, knorringit, majoryt

Występowanie:
Granaty są grupą minerałów charakterystyczną dla skał metamorficznych: gnejsów, łupków mikowych, zmetamorfizowanych wapieni i dolomitów.

Miejsca występowania: RPA – typowy "produkt odpadowy" przy eksploatacji diamentów, Czechy – Żulova, Vapenna k.Jesenika , Brazylia, Indie, Madagaskar, Norwegia – największe kryształy granatu (największy okaz miał średnicę 2,5 m i wagę 37 ton), USA – stan Nowy Jork (największy kryształ miał masę 1500kg), Arizona (topazolity).

Polska - Masyw Śnieżnika, Góry Sowie.

Zastosowanie:
+ znajdują zastosowanie jako materiał ścierny,
+ mają znaczenie naukowe
+ należą do wysoko cenionych kamieni kolekcjonerskich
+ ładne i czyste kamienie bywają stosowane do wyrobu biżuterii i ozdób

Fuchsyt (fuksyt, muskowit chromowy) - odmiana muskowitu zasobna w chrom. Minerał należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od nazwiska niemieckiego mineraloga Johanna Nepomuka von Fuchsa.

Właściwości:
+ Wzór chemiczny: KAl2(AlSi3O10)(F,OH)2 – zasadowy glinokrzemian potasu, glinu i chromu
+ Układ krystalograficzny: jednoskośny
+ Twardość: 2-3
+ Gęstość: 2,7-3,1
+ Rysa: biała
+ Barwa: szmaragdowozielona, trawiastozielona
+ Przełam: blaszkowy
+ Połysk: perłowy, jedwabisty
+ Łupliwość: doskonała
+ Występuje w skupieniach zbitych i masywnych. Zawiera do 6% Cr2O3. Jest giętki i sprężysty.

Występowanie:
Występuje w skałach metamorficznych – gnejsach, łupkach mikowych, marmurach, dolomitowych oraz jako minerał wtórny w dunitach uralskich.

Miejsca występowania: Rosja – Ural, Kanada – Ontario, USA – Kalifornia, Brazylia – Minas Gerais, Gwatemala, Austria, Włochy, Szwajcaria, Słowacja.

Zastosowanie:
+ wykorzystywany jako kamień ozdobny
+ wykorzystywany jako surowiec rzeźbiarski
+ do izolacji elektrycznej i cieplnej
+ poszukiwany przez kolekcjonerów